Ä°ki göl, iki de nehir var romanda. Mevlana ve Ella göl, Åžems ve Aziz nehir… Dünyanın bir ucunda baÅŸlayıp diÄŸer ucunda sonlanan bir hikâye Åžafak’ın son kitabı “AÅŸk”. Sürükleyici, akıcı, merak uyandırıcı, tedirgin edici, huzur verici…

Yazarın dili kimi zaman ağırlaÅŸsa da okuyucuyu zorlamıyor. Hatta bir süre sonra bu dilin kullanılmasına hak vermeye baÅŸlıyorsunuz. Çünkü Rumi’nin yaÅŸadığı zamanları anlatabilmek için ÅŸimdi kullandığımız kelimeler yetersiz ve basit gelirdi diye düşünmeye baÅŸlıyorsunuz okurken.

Bir taş nehre düşmeye görsün, pek anlaşılmaz etkisi. Hafiften aralanır, dalgalanır suyun yüzeyi. Belli belirsiz bir tıp sesi çıkar; duyulmaz bile akıntının ortasında, kaybolur uğultuda. Hepi topu budur olacağı.
Ama bir de göle düşsün aynı taÅŸ… Etkisi çok daha kalıcı ve sarsıcı olur. O taÅŸ var ya o taÅŸ, durgun suları savurur. (…)
Nehir alışkındır karmaÅŸaya, deli dolu akışa. (…)
Gel gelelim göl hazır deÄŸildir böyle aniden dalgalanmaya. (…)

Okumaya Devam »